Chor's Diary
"เสียงคลื่นที่ยังไม่ดับ.." โต๊ะที่เต็มไปด้วยสายไฟเก่าๆ เครื่องมือที่ไม่รู้ว่าหยุดทำขายไปแล้วกี่ปี กลิ่นบัดกรีที่ติดอยู่ในอากาศมานาน จนกลายเป็นกลิ่นของกาลเวลา ครั้งหนึ่ง พี่คนนี้คือระดับตำนานในวงการ ว. เมืองไทย สมัยที่คลื่นยังเป็นทางเดียวของการสื่อสาร คนเล่น ว.ทั่วภาคเหนือต้องรู้จักชื่อเขา ฝีมือระดับทำได้ทุกอย่าง พี่แกเล่าว่า.. สมัยก่อนงานออกแบบระบบ ว. นั้นแพงมาก ทั้งอุปกรณ์ที่หายากราคาสูง บวกกับ “สมองและสองมือ” ของผู้ทำชนิดหาตัวจับยาก อาจมีค่าตัวได้ถึงหลักหมื่นจนถึงหลักแสน แต่โลกก็หมุนไวเกินไป... ด้วยการมาของอินเตอร์เน็ต วันนี้ไม่มีใครเปิด ว.อีกแล้ว เทพในวงการ ตอนนี้เปลี่ยนจากจับหัวแร้งมาจับมีด ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ครัวอาหารญี่ปุ่น ขายอาหารตามงานอีเวนท์ ตลาดนัด .. แต่วันนี้ ทักษะในตำนานนั้นจำเป็นต้องกลับมา .. โปรเจกต์วัดระดับน้ำท่วมที่เชียงรายของผมครั้งนี้ จําเป็นต้องติดตั้งในป่าทึบที่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต เมื่อเทครุ่นหลานง่อยแดรก ใช้การไม่ได้ โต๊ะที่ไม่ใช้งานมานาน ฝุ่นที่จับหัวแร้งจนไม่เห็นสีเดิมของด้ามจับ เทคโนโลยีรุ่นคุณปู่.. จึงจําเป็นต้องกลับมากู้โลกอีกครั้ง .. นี่คงเป็นหนึ่งในไม่กี่งานที่ทำให้เทพท่านนี้ได้กลับมาย้อนอดีต ทุกๆเส้นของการบัดกรียังคงคมกริบ ทุกๆการประกอบชิปยังคงไร้ความลังเล ทุกๆความทรงจำยังคงเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า เหมือนเคล็ดวิชาที่ไม่เคยหายไปไหน .. วันนี้ผมได้รับรู้ว่า บางสิ่งที่สุดยอด อาจหายไปตามกาลเวลา แต่มือ และ หัวใจ ของคนที่เคยทำมันด้วยความรัก.. ไม่เคยหายไปไหนเลย





